Środa Popielcowa

Kończy się tegoroczny karnawał, 17 lutego przypada Środa Popielcowa rozpoczynająca Wielki Post szczególny czas, który daje nam Bóg, zdecydowane wzywając nas do nawrócenia i pokuty.
Tradycyjny obrzęd posypania głów popiołem, przypomina nam jak kruche i ograniczone w czasie jest nasze ludzkie życie. Proch i Popiół – to symbol pokuty i uniżenia: posypywano głowy popiołem, aby przez taki akt upokorzenia przeprosić Boga.
Nie ma to być jednak dzień pesymizmu. To raczej wezwanie, byśmy od prochu ziemi „z którego powstaliśmy i w który się obrócimy” spojrzeli ku górze, ku niebu, gdzie mamy dążyć przez całe nasze życie. Stąd drugie hasło Środy Popielcowej — „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię”.
Ewangelia zaś to przecież Dobra Nowina — wieść o zbawieniu, odkupieniu i miłości Boga do człowieka. Do tego jednak potrzebna, niezbędna jest wiara i nawrócenie, zwrócenie się do Chrystusa, do Boga, ufność w Jego miłosierdzie. Gdy to się osiągnie, wszystkie pozostałe sprawy stają się prostsze, bo całe życie oświeca Boża Łaska. Na tym między innymi właśnie polega optymistyczny wymiar Środy Popielcowej. Wielki Post powinien być naznaczony naszą współpracą z Bogiem, który jest źródłem wszelkiego dobra i „daje nam siłę do rozpoczynania od nowa” naszego życia. Św. Jan Maria Vianney – proboszcz z Ars mówił: „Trzeba się zastanowić nad tym, że mamy duszę, którą trzeba zbawić, i że czeka na nas wieczność!”